Inkijk in Ongehoord
Lees hier stukken uit de eerste paar bladzijdes van Ongehoord. Maak kennis met het prille begin van mijn verhaal: van een zorgeloze jeugd tot het eerste moment waarop alles begon te kantelen.

Hoofdstuk 1: Een onbezorgd begin
Voordat ik jullie meeneem in tien jaar ziekenhuisbezoeken, gemiste diagnoses en een zoektocht die mijn leven volledig zou veranderen, wil ik eerst teruggaan naar de enige periode waarin mijn lichaam nog gewoon deed wat het hoorde te doen.
De jaren waarin pijn nog geen onderdeel van mijn leven was.
Op 22 juli 2003 werd ik geboren in Heerlen. Ik kreeg de naam Inge en groeide op in een warm gezin met twee oudere broers. Als jongste én enige meisje werd ik behoorlijk verwend, al zullen mijn broers dat waarschijnlijk anders vertellen.
Aan mijn eerste jaren in Heerlen heb ik niet veel herinneringen. De herinneringen die ik wél heb, zijn vooral warm. Zo was de hond van de buren, Bobo, mijn allerbeste vriend. Ik was zo gek op die hond dat ik als peuter zonder erbij na te denken over de reling van ons balkon klom, in de hoop dat ik met hem kon knuffelen.

De eerste barsten
Mijn moeder werkte inmiddels in de ouderenzorg en draaide regelmatig avonddiensten. Als haar dienst bijna afgelopen was, liep ik samen met mijn vader en onze hond Chizzy naar haar werk toe. Daarna wandelden we met z'n drieën weer naar huis.
Alleen liep een avonddienst niet altijd volgens planning. Soms moest mijn moeder nog snel een bewoner helpen, waardoor wij buiten moesten wachten.
Voor de ingang lag een klein stenen trapje.
Daar ging ik altijd zitten.
In het begin dacht ik daar niet bij na. Tot ik op een dag merkte dat mijn nek begon te trekken. Daarna mijn schouders. Eerst dacht ik dat ik gewoon verkeerd zat. Ik ging wat rechter zitten, draaide mijn schouders naar achteren en wachtte tot het over zou gaan.
Dat gebeurde niet.

“Het zal wel hormonaal zijn”
Een meisje van elf jaar oud met constante pijn, wat doe je dan? Je gaat naar de huisarts. Volgens de privacywetgeving mag ik de huisarts niet herkenbaar beschrijven, daarom geef ik hem in dit boek een bijnaam. Vanaf nu zal ik hem dokter Clown noemen. Waarom? Dat wordt in de komende hoofdstukken vanzelf duidelijk.
Samen met mijn moeder liep ik voor de eerste keer zijn praktijk binnen. Als ik eerlijk ben, kan ik me van die eerste afspraak niet heel veel meer herinneren. Wat ik me nog wél herinner, is dat het gesprek opvallend kort duurde. Er werd wat aan mijn nek gevoeld, ik moest een paar bewegingen maken en daarna keek dokter Clown mijn moeder aan.
"Het zal wel hormonaal zijn."
Wil je weten hoe het verdergaat? Pre-order Ongehoord en ontdek het volledige verhaal. Van de eerste pijn op mijn elfde tot de diagnose die jaren later eindelijk duidelijk maakte wat er aan de hand was.